MacBook Neo: Μερικές σκέψεις για την αγορά των laptops.
To MacBook Neo ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία στην αγορά των laptops. Για λόγους που θα αναλύσουμε παρακάτω, παρά την αλμυρή για μεσαίο laptop τιμή του, πρόκειται για μια πρόταση που λίγοι έως κανείς άλλος κατασκευαστής δεν καταφέρνει στη μεσαία κατηγορία. Ακόμα και αν είσαι στη μόδα του να μισείς την Apple, και είμαι σίγουρος πως πολλοί που με διαβάζετε κάνετε αυτό ακριβώς, το Neo είναι μια προσφορά που σπάει το καλούπι της "ακριβής" premium μάρκας που η Apple καλλιεργούσε από την εποχή του Steve Jobs και μας δείχνει πως τα laptops στα 600-700 ευρώ μπορούν καλύτερα σε κάποια πράγματα.
Τι εστί MacBook Neo;
Σε ξερούς ορισμούς, το MacBook Neo χτυπάει laptops μικρομεσαίας κατηγορίας, με επεξεργαστές AMD Ryzen 5 και Ryzen 7 και Intel Ultra 3, και Ultra 5. Φυσικά, για τις περιοχές που κυκλοφορούν, τα ChromeBooks.
Όσον αφορά τα εντόσθια, έχουμε το Α18 Pro που είναι κυριολεκτικά ένα System-on-a-Chip (SoC) που έχει 6 πυρήνες CPU, 5 πυρήνες GPU, 16 πυρήνες Neural Engine, 8GB LPDDR5 τα οποία βρίσκονται embedded στο chip και το εύρος μεταγωγής δεδομένων από και προς τον SSD είναι στα 60GB/s. Από τις άλλες λεπτομέρειες, το SoC προσφέρει hardware accelerated media engine με AV1 decoding, που το είδαμε με την έλευση του Μ4. Από συνδεσιμότητα, υπάρχουν 2 USB-C όπου η μία είναι USB 3.0 και η άλλη USB 2.0. Πράγμα που έχουμε να δούμε πάρα πολύ καιρό σε υπολογιστή της Apple μιας και από την αρχή φρόντιζε να υποστηρίζει Thunderbolt και τις γρηγορότερες USB. Επίσης υπάρχει combo audio jack.
Στην ασύρματη συνδεσιμότητα, υπάρχει Wi-Fi 6e και Bluetooth 6.0, χωρίς την ύπαρξη κάποιου επιπλέον chip όπως στα MacBook με M5.
Το σώμα είναι ολόκληρο από αλουμίνιο. Συμπεριλαμβανομένου του οπίσθιου καλύμματος της οθόνης. Η οθόνη είναι σχεδόν ίδια με αυτές που βρίσκουμε στα MacBook Air και σε ποιότητα, και σε φωτεινότητα και σε ανάλυση, ευτυχώς χωρίς το notch. Δυστυχώς με παχύτερα περιθώρια. Λείπουν επίσης λειτουργίες όπως το True Tone και η αυτόματη ρύθμιση φωτεινότητας, αφού δεν υπάρχει αισθητήρας φωτός, ενώ χρωματικά δεν καλύπτει το πλήρες P3 colorspace. Το πληκτρολόγιο, αν και χωρίς οπίσθιο φωτισμό, είναι στην ουσία η ίδια ποιότητα με το Magic Keyboard της ίδιας της εταιρίας, δίνοντας έτσι ένα ξεκούραστο "κλικ" και μικρό αλλά αρκετό travel.
Διαβάζοντας τα παραπάνω, είναι ξεκάθαρο για ποια πράγματα κάποιοι χρήστες ίσως να μην είναι χαρούμενοι. Με το βασικότερο, τη μνήμη RAM η οποία εν έτει 2026 φαίνεται ελάχιστη. Επίσης οι θύρες είναι αρκετά "πίσω", ακόμα και από τα περισσότερα laptops της κατηγορίας που έχουν συνήθως δύο ή περισσότερες USB 3.1.
Το θέμα είναι βέβαια πως στην κατηγορία laptops κάτω των 1000 ευρώ, επιλέγεις τις μάχες σου, ειδικότερα σε μια εποχή που οι πρώτες ύλες είναι πλέον πανάκριβες. Οπότε έχεις να επιλέξεις μεταξύ πλαστικού σώματος, οθονών LCD μέχρι WUXGA ή FHD, μέτριων πληκτρολογίων, touchpads που σου μαθαίνουν την αξία του ξεχωριστού ποντικιού, πιο αργής μνήμης RAM (DDR4 ας πούμε) ή λιγότερης μνήμης RAM. Integrated γραφικά, περιορισμένες συνδέσεις με παλιούς connectors (USB-A ή HDMI 1.0), μικρότερους ή/και αργότερους SSD και ούτω καθ' εξής.
Κοιτώντας τα διαθέσιμα μηχανήματα στην κατηγορία λοιπόν, το MacBook Neo είναι ίσως η επιλογή με τις πιο καλά επιλεγμένες παραχωρήσεις. Μπορεί να ακούγεται ανεκδοτικό, αλλά όσους νεότερους χρήστες γνωρίζω, κυρίως από GenZ, κανένας δεν χρησιμοποιεί τα ports στις φορητές συσκευές αν δεν έχει να κάνει με φόρτιση και απολύτως απαραίτητα αξεσουάρ. Η μνήμη και ο επεξεργαστής μπορεί να είναι από κινητό, αλλά είμαστε πλέον σε μια εποχή που τα περσινά flagships έχουν τη δυνατότητα (και την ικανότητα) να τρέχουν βαριά προγράμματα, παιχνίδια, εφαρμογές επεξεργασίας. Οπότε είμαστε σε θέση να πούμε πως ένας τέτοιος υπολογιστής δεν μπορεί να καλύψει καθημερινές ανάγκες τη στιγμή που το κάνει ήδη σε μορφή κινητού; Η απάντηση είναι όχι. Τα SoC πλέον είναι αρκετά δυνατά σε όλες τις μορφές συσκευών.
Και κάπου εδώ περνάμε στο "ψωμί" της υπόθεσης.
Τα lappies και τα laptops
Το πρόβλημα με τα λάπτοπ των 600 ευρώ, την "μεσαία" κατηγορία αν θέλετε, είναι πως καταλήγουν σε χέρια ανθρώπων που πραγματικά δεν ενδιαφέρονται για κάτι περισσότερο. Μιλάμε για φοιτητές, παιδιά, μεγάλους που χρειάζονται καθημερινές εργασίες και μερικούς επαγγελματίες, μέχρι αυτούς που δεν χρειάζονται κάτι παραπάνω από απλή επεξεργασία video και εικόνας. Θα έλεγα πως μέχρι και κάποιοι influencers που ασχολούνται με short-form περιεχόμενο θα είναι απόλυτα ευχαριστημένοι με ένα μεσαίας κατηγορίας laptop. Κανένας από αυτό το κοινό δεν θα κοιτάξει την έκδοση USB. Όλοι όμως θα κοιτάξουν την πυκνή οθόνη με την υψηλή ανάλυση. Όλοι θα κοιτάξουν το πληκτρολόγιο χωρίς το flexing, το μεταλλικό σασί, το χρώμα και, φυσικά, θα κοιτάξουν και το λειτουργικό και το πώς λειτουργεί με πιθανές Apple συσκευές που έχουν στην κατοχή τους.
Οι περισσότερες εταιρίες με Windows βασίζονται σε αρκετές άλλες εταιρίες για να έχουν ένα πετυχημένο προϊόν. Σίγουρα η κάθε μία φτιάχνει το σασί και σχεδιάζει το γενικό concept αλλά θα πρέπει κάποια άλλη εταιρεία, όπως αυτή που φτιάχνει τον επεξεργαστή, να μην τα θαλασσώσει. Το ίδιο θα πρέπει να συμβεί και για τις εταιρίες που αναλαμβάνουν τις μνήμες, το chipset, την οθόνη, τον SSD και φυσικά το λειτουργικό σύστημα. Κάτι που δεν συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό με την Apple.
Όχι τόσο επειδή δεν παίρνει κι αυτή τα διάφορα εξαρτήματα από άλλους κατασκευαστές. Έχουν υπάρξει και υπάρχουν ακόμα προϊόντα Apple με οθόνες Samsung και LG και μάλιστα τη στιγμή που και οι τρεις εταιρίες ανταγωνίζονταν η μία την άλλη στην αγορά των καταναλωτικών προϊόντων. Οι μνήμες επίσης είναι από Micron ή Hynix και το Apple Silicon κατασκευάζεται από την TSMC. Όμως σε αντίθεση με τους περισσότερους κατασκευαστές, έχει συγκεκριμένα specs στα οποία παραγγέλνονται τα επιμέρους κομμάτια, κάτι που τυπικά ανεβάζει το κόστος παραγωγής. Προφανώς όχι τόσο όσο το markup της τελικής τιμής των προϊόντων, αλλά σίγουρα είναι ένας από τους παράγοντες - ίσως μαζί με την ετικέτα του "premium".
Δυστυχώς αυτό έρχεται με την επιβάρυνση του να μην γίνεται εύκολα αναβάθμιση του υλικού, μιας και όλα είναι στον απόλυτο έλεγχο μιας εταιρίας, όπως και το πρόβλημα του repairability που είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καταναλωτή τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης, η προδιαγεγραμμένη παλαίωση του υπολογιστή είναι εξίσου ένα μεγάλο πρόβλημα: Μόλις ο κατασκευαστής πει "τελειώσαμε", τότε πολύ απλά επέρχεται το τέλος σε ένα μηχάνημα που συνεχίζει να είναι αρκετά λειτουργικό. Και δεν θα αργήσουμε να το δούμε αυτό αφού το MacOS 27 θα "πετάξει" εκτός όλους τους Intel Macs εκτός υποστήριξης. Επίσης θα σταματήσει και το Rosetta 2 που μέχρι τώρα βασίζονταν το Game Porting Toolkit και όλα τα Wine-based συστήματα που επέτρεπαν την εκτέλεση προγραμμάτων και παιχνιδιών για Windows σε Macs. Οπότε θα κοπεί και η προς τα πίσω συμβατότητα, περίπου όπως έγινε με το app-pocalypse των 32-bit apps που ξαφνικά δεν μπορούσαν να τρέξουν σε νεότερα λειτουργικά συστήματα.
Το πρόβλημα είναι πως από την αντίπερα όχθη τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα. Πέρα από την ασυνέπεια των επιμέρους κομματιών των υπολογιστών, που κάπως φτιάχνεται - βλέπε NUCs και άλλα συστήματα που λειτουργούν μια χαρά αφού τα επιμέρους κομμάτια είναι ενσωματωμένα στη μητρική - το πρόβλημα είναι πως το planned obsolescence έρχεται και μάλιστα από τις εταιρίες λογισμικού. Έχετε δει ας πούμε τι συνέβη με τα Windows 11 και την απαίτηση TPM 2.0 ως βασική προϋπόθεση για να εγκατασταθεί σε συστήματα που τη στιγμή της κυκλοφορίας του λειτουργικού δεν είχαν ούτε 2 χρόνια ζωής; Επίσης πρέπει να λάβουμε υπόψη τον τερματισμό υποστήριξης λογισμικού για επιμέρους συστήματα όπως αυτό του SSD της Intel. Οποιαδήποτε αλλαγή σε οποιοδήποτε από τα ξεχωριστά λογισμικά που υποστηρίζουν ένα κομμάτι από το laptop μπορεί ανά πάσα στιγμή να το καταστήσει άχρηστο.
Οπότε οι χρήστες μένουν με ένα ερώτημα: ποιο είναι το λιγότερο κακό; Αν κρίνουμε από την τελευταία άνοδο στις πωλήσεις MacBook - ακόμα και στα Air και Pro - σε σχέση με τα αντίστοιχα PC laptops οι καταναλωτές φρόντισαν να απαντήσουν.
Ο μεγάλος φταίχτης
Το μεγάλο πρόβλημα, το οποίο ακόμα και αν έχεις τα καλύτερα επιμέρους κομμάτια υπάρχει πάντα, είναι το software. Και κυρίως το λειτουργικό σύστημα. Τα Windows 11 δυστυχώς παρά το εξαιρετικό codebase του (το οποίο χοντρικά χτίζεται από την εποχή των Windows 7), έχουν πολλά φάουλ στα μάτια των περισσότερων καταναλωτών. Ακόμα και των απλών χρηστών που δεν ξέρουν τι είναι ένα OneDrive ούτε ενδιαφέρονται να βλέπουν ένα χαμό από κίτρινο τύπο και clickbait τίτλους αν κάνουν λάθος mouse-over στο taskbar. Ή ακόμα χειρότερα να έρθουν σε ένα λειτουργικό σύστημα που τους ζητάει να στήσουν έναν ακόμα λογαριασμό με ένα password που ανάθεμα αν θα θυμούνται μια εβδομάδα αργότερα. Και δεν βάζω μέσα καν το CoPilot και όλο το φιάσκο του CoPilot+ PC.
Φυσικά, το Linux έρχεται αιωρούμενο πάνω από hardware που κάποιος έχει ήδη. Δεν θα πετάξει κάποιος το laptop του προφανώς για να πάει στην Apple και προφανέστατα επίσης δεν είναι κάτι που θα κάνει καλό μακροπρόθεσμα (in the long run). Όμως όποιος βρίσκεται στην αγορά για να βρει ένα laptop για "να κάνει τη δουλειά του" δεν θα κοιτάξει αυτά που δεν τον βολεύουν· θα κοιτάξει τις πιο ολοκληρωμένες προτάσεις μόλις τις βγάλει από το κουτί. Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα Windows δεν είναι πλέον αυτή η επιλογή τη στιγμή που το MacOS και το Linux εισέρχονται για τα καλά. Έχουμε ήδη δει αρκετούς κατασκευαστές όπως η Lenovo να έχουν επιλογές εγκατάστασης Ubuntu. Οπότε μπορούμε να πούμε πως ένας από τους μεγαλύτερους - αν όχι ο μεγαλύτερος - φταίχτης είναι και παραμένει το λειτουργικό σύστημα Windows 11, που βάζει την αγορά των laptops στη δυσμενή θέση όπου βρίσκεται τώρα και που το κενό αυτό εκμεταλλεύεται τώρα η Apple και ίσως κάποιες εταιρίες όπως η Framework.
Το τέλος των iPad Kids;
Και έρχομαι τώρα σε έναν δικό μου ευσεβή πόθο: Το τέλος των iPad kids. Όχι ότι εν μια νυκτί θα σταματήσουν τα πιτσιρίκια να χρησιμοποιούν smart devices, αλλά όταν ένα ολοκληρωμένο laptop συναγωνίζεται σε τιμή ένα tablet και μάλιστα σε ένα brand που η GenZ και GenA έχουν ως προτίμηση, είναι αρκετά πιθανό οι νέες γενιές να αφήσουν την ευκολία και το περιορισμένο interface ενός mobile λειτουργικού κι να ξεκινήσουν να μαθαίνουν ξανά να διαχειρίζονται αρχεία, να παίρνουν μικροαποφάσεις για τη χρήση του υπολογιστή και φυσικά να οικειοποιούνται το πληκτρολόγιο και το ποντίκι - εργαλεία που θα δουλέψουν θέλοντας ή μη στο μέλλον.
Συν το ότι ένα laptop είναι μια συσκευή που δεν μπορείς εύκολα να βγάλεις από την τσέπη ή την τσάντα για μια γρήγορη δόση ντοπαμίνης κάνοντας scrolling. Θα πρέπει να το ακουμπήσεις στα πόδια ή σε τραπέζι. Θα πρέπει να το ανοίξεις, έστω κι αν αυτό είναι μόνο το καπάκι. Θα πρέπει να πατήσεις διεύθυνση ή να ανοίξεις την εφαρμογή (app) και να διαχειριστείς τα προγράμματα και τα αρχεία που θα δημιουργηθούν· πράγμα που σημαίνει πως ο χρόνος και ο τρόπος χρήσης είναι λιγότερο "εθιστικός" και ταυτόχρονα πολύ πιο παραγωγικός.
Θα το ξαναπώ βέβαια: Δεν περιμένω όντως να είναι το τέλος των iPad Kids μέσα σε μια νύχτα. Περιμένω όμως αρκετοί γονείς αντί να επιλέξουν ένα αντίστοιχης τιμής iPad για τον απόγονό τους να πάρουν ένα laptop που θα μπορούν να ελέγξουν με τον κατάλληλο γονικό έλεγχο και τα αντίστοιχα κλειδώματα ώστε να καλλιεργηθεί μια πιο υγιής σχέση με την τεχνολογία για όλους τους παραπάνω λόγους.
Νομίζω αυτές είναι οι σκέψεις μου. Λίγο σκόρπιες. Ελπίζω στο επόμενο post να είμαι πιο συγκεντρωμένος...
